هدف: بی تفاوتی اجتماعی به مثابه مفهومی اخلاقی و یک پدیده ای جامعه شناختی به معنای علاقه اندک یا عدم تعلق در حیات اجتماعی آدمیان و نقطه مقابل مشارکت اجتماعی است و بروز و شیوع چنین پدیده ای در نسل جوان دانشگاهی می تواند باعث بروز مسائل حاد اجتماعی شود از این رو پرداختن به آن در یک منطقه یا یک شهر می تواند به روشن شدن آن کمک کند. هدف این پژوهش شناخت بی‌تفاوتی اجتماعی و عوامل موثر بر آن است. جامعه آماری مورد مطالعه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی شهر تهران می باشد.
مواد و روش ها: تعداد 380 نفر از آنان به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی انتخاب شدند. روش پژوهش، پیمایش و ابزار جمع‌آوری داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته است. برای سنجش اعتبار پرسشنامه از روش تحلیل عاملی تأییدی و اعتبار محتوایی و برای تعیین پایایی گویه‌ها از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شده است. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS مورد سنجش قرار گرفتند. برای بررسی فرضیه‌ها از آزمون‌ آماری ضریب همبستگی پیرسون و سنجش مدل پژوهش از تحلیل رگرسیون چندگانه استفاده شد. به منظور تبیین بی‌تفاوتی اجتماعی در بین دانشجویان متغیرهایی نظیر فردگرایی، بت‌وارگی پول، محرومیت نسبی، کاهش سلامت اجتماعی، بی‌اعتمادی، بی‌معنایی و بی‌قدرتی بعنوان متغیرهای مستقل(پیش‌بین) در این پژوهش درنظر گرفته شد.
یافته ها: یافته‌های حاصل نشان می‌دهد که بین متغیر فردگرایی(265/0)، بت‌وارگی پول(486/0)، احساس محرومیت نسبی(432/0)، کاهش سلامت اجتماعی(432/0)، بی‌معنایی(267/0)، بی‌اعتمادی(245/0) و بی‌قدرتی (397/0) با بی‌تفاوتی اجتماعی همبستگی مستقیم و معناداری وجود دارد(01/0P<).
نتیجه گیری: طبق آزمون تحلیل رگرسیون چندمتغیره به روش گام‌به‌گام، چهار متغیر بت‌وارگی پول با مقدار(348/0=Beta)، کاهش سلامت اجتماعی (204/0=Beta)، محرومیت نسبی(215/0=Beta) و بی‌قدرتی(148/0=Beta) در مدل رگرسیونی باقی ماندند و این چهار متغیر 38 درصد از تغییرات بی‌تفاوتی اجتماعی دانشجویان را پیش‌بینی می‌کنند.