گروهی از آیاتی که مبنی بر نشانه های قیامت است در لسان علماء به‌عنوان «اشراط الساعه» طرح گردیده و مأخوذ از خود قرآن(محمد/ 18) است که مقصود از آن علائم و نشانه‌های رستاخیز و حوادث متصل به قیامت است. «اشراط الساعه» حوادث و علائم کوچکی هستند که قبل از وقوع حادثه‌ی عظیم قیامت رخ می‌دهد تا هشداری برای پایان جهان و یا سرآغازی برای صحنه‌ی رستاخیز باشند. این هشدارها دربردارنده تحولات و انقلاب عظیمی است که در کائنات، آسمان و زمین رخ می دهد. این نوشتار به بررسی تفاسیر بعد از قرن دوم تا آثار مرتبط با قرون متأخر پرداخته و به بررسی رویکرد واقع نمایی اعم از «ظاهرگرا، تأویل گرا» مبنی بر آرای مفسران و محققان می پردازد. یافته های پژوهش بر اساس رویکردهای نامبرده  حاکی از آن است که فهم محققین و مفسرین در زمینه اشراط الساعه با یکدیگر متفاوت بوده و در عین حال امکان وقوع قیامت را به زبان تصویر مورد ارزیابی قرار داده اند. لذا آگاهی انسانها از اشراط الساعه می تواند بر نوع نگرش و سبک زندگی آنها تاثیر بسزایی داشته باشد. روش تحقیق مقاله حاضر، روش توصیفی-تحلیلی با فن کتابخانه ای می باشد.