هدف: این پژوهش با هدف، وابستگی به شبکههای مجازی و سبکهای فرزندپروری در نوجوانان: نقش واسطهای تنظیم هیجان انجام شد.
مواد و روش ها: روش پژوهش مقطعی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانشآموزان مقطع متوسطه (دختر و پسر) شهر تهران در سال 1400-1399 تشکیل دادند، که از میان آن‌ها، تعداد 400 نفر با روش نمونه‌گیری خوشهای مرحلهای انتخاب شدند. در این پژوهش از ابزارهای وابستگی به فضای مجازی ، سبک های فرزندپروری ادراک شده  و تنظیم هیجانی (گارنفسکی و کرایج، 2006) استفاده شد که همگی از اعتبار و پایایی قابل قبولی برخوردار بودند. به منظور تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS-V23  و Amos-V8.8 استفاده گردید. همچنین به‌منظور پاسخگویی به فرضیه‌های پژوهش از مدل‌یابی معادلات ساختاری استفاده شد.
یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که مدل از برازش مناسبی برخوردار است. نتایج نشان داد بین سبکهای فرزندپروری ادراک شده با وابستگی به شبکههای مجازی در نوجوانان رابطه وجود دارد. سبکهای فرزندپروری ادراک شده اثر غیرمستقیم بر وابستگی به شبکههای مجازی به واسطه تنظیم هیجان مثبت و منفی داشته است (05/0>p). همچنین نتایج نشان داد که اثر غیرمستقیم سبکهای فرزندپروری ادراک شده بر وابستگی به شبکههای مجازی نوجوانان به واسطه تنظیم هیجان با 95 درصد اطمینان مورد تأیید بوده است.
نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر راهبردهای تنظیم هیجان نقشی موثر در میزان استفاده از شبکههای مجازی در نوجوانان دارند و باید در برنامههای آموزشی و تربیتی به سبک های فرزندپروری والدین نیز توجه بیشتری شود.