هدف: دیابت از جمله بیماری­ های مزمنی است که می­ تواند بر سلامت جسمانی و روانی شخص بیمار تاثیر منفی بگذارد، بنابراین استفاده از سبک­ های مقابله ­ای مناسب به ­منظور سازگاری با شرایط بیماری و هم­چنین دلبستگی به خداوند می­ تواند منجر به خودکنترلی در بیماران مبتلا به دیابت شود.
مواد و روش ­ها: این پژوهش به ­شیوه نیمه­ تجربی، توصیفی و از نوع همبستگی اجرا شد. جامعه­ ی آماری پژوهش حاضر را 200 نفر از افراد مبتلا به دیابت در شهر کرمان در سال 1399 تشکیل می­ دهند. جهت گردآوری داده­ ها از پرسش­نامه­ های دلبستگی به خدا، خودکنترلی تانجی و راهبردهای مقابله ­ای لازاروس استفاده شد و به ­منظور تجزیه و تحلیل داده­ ها روش تحلیل مسیر با استفاده از نرم­ افزار AMOS  به­ کار گرفته شد.
یافته­ ها: یافته­ های پژوهش حاکی از آن است که رابطه­ ای معنادار میان سبک­ های مقابله ­ای هیجان مدار با دلبستگی به خدا وجود دارد که منجر به خودکنترلی در بیماران مبتلا به دیابت می­ شود، اما متاسفانه رابطه­ ای مبنی بر استفاده از سبک­ های مقابله ­ای مساله مدار در بیماران مبتلا به دیابت وجود ندارد.
نتیجه­ گیری: نتایج این پژوهش نشان می­ دهد که استفاده از سبک ­های مقابله­ ای هیجان مدار به ­همراه دلبستگی بیماران مبتلا به دیابت به خداوند شرط لازم برای ایجاد خودکنترلی، اما کافی نیست و برای رسیدن به خودکنترلی به ­منظور بهبود شرایط جسمانی و روانی آن­ها در مقابله­­ ی با بیماری، استفاده از سبک­ های مقابله­ ای مساله ­مدار نیز در کنار سبک ­های مقابله ­ای هیجان­ مدار و دلبستگی به خدا امری مهم و ضروری است.