هدف: توانایی یک فرد برای مقابله موفق با شرایط ناگوار و سالم ماندن است؛ بنابراین مطالعه حاضر باهدف اثربخشی معنویت درمانی بر سرسختی روانشناختی و پریشانی روانشناختی دانش آموزان انجام شد.
مواد و روش­ها: پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه پژوهش شامل تمامی دانش آموزان پسر پایه نهم شهر تنکابن در سال تحصیلی 1402-1401 بودند که از بین آن‌ها ۳۰ نفر با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات پرسش‌نامه‌های سرسختی روانشناختی کیامرئی و همکاران (1377) و پریشانی روانشناختی کسلر و همکاران (۲۰۰۲) بودند. گروه‌ آزمایش در 8 جلسه 60 دقیقه‌ای در مدت دو ماه آموزش مهارت‌های معنوی را دریافت نمودند، اما گروه گواه هیچ آموزشی دریافت نکردند و در لیست انتظار قرار گرفتند. جهت تحلیل داده‌ها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس تک متغیره و چند متغیره با نرم‌افزار SPSS نسخه 24 استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که معنویت درمانی بر سرسختی روانشناختی و پریشانی روانشناختی دانش­آموزان تأثیر معناداری داشته است (01/0>P)؛ و منجر به بهبود بهزیستی روان‌شناختی و  کاهش پریشانی روان‌شناختی دانش آموزان شده است.
نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج از معنویت درمانی می­توان به‌عنوان یک روش کارآمد برای افزایش سرسختی روانشناختی و کاهش پریشانی روانشناختی دانش­آموزان بهره جست.