هدف: شواهد نشان می‌دهد که برخلاف روند افزایشی سرپرستی خانوارها توسط زنان، کیفیت و بهزیستی اجتماعی‌شان ارتقاء نیافته و این امر به بروز و تشدید مشکلات و آسیب‌هایی فردی و اجتماعی دامن زده است؛ بنابراین پژوهش حاضر باهدف تعیین اثربخشی آموزش معنادرمانی گروهی در بهزیستی اجتماعی و کیفیت زندگی زنان سرپرست خانوار انجام شد.
مواد و روش‌ها: روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه پژوهش شامل زنان سرپرست خانوار تحت پوشش کمیته امداد منطقه یک کرج در شش ماه دوم سال 1401 بودند که با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس 30 نفر انتخاب شدند و به‌طور تصادفی ساده در گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسش‌نامه‌های بهزیستی اجتماعی کییز و ماگیارمو (2003) و کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (2000) بود. برای گروه آزمایش هشت جلسه معنادرمانی گروهی برگزار شد، اما گروه گواه آموزشی دریافت ننمود. جهت تحلیل داده‌ها از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره به کمک نرم‌افزار SPSS نسخه 22 استفاده شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین نمرات پس‌آزمون بهزیستی اجتماعی و کیفیت زندگی دو گروه آزمایشی و گواه تفاوت معناداری وجود دارد و معنادرمانی گروهی بر گروه آزمایشی تأثیر مثبتی داشت (01/0>P).
نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش به‌طور بالقوه، تلویحات کاربردی مهمی برای متخصصان و درمانگران جهت اهتمام ویژه به آموزش معنادرمانی در مسیر کمک به زنان سرپرست خانوار دارد.