هدف: هدف این پژوهش، مدل سازی ارتباط بین گرایش به خودکشی بر اساس طرحواره‌های ناسازگار اولیه و ویژگی‌های شخصیتی با نقش میانجی‌ خودکارآمدی و معنای زندگی در نوجوانان شهرستان گچساران بود.
مواد و روش ها: روش پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعۀ آماری پژوهش را همه نوجوانان شهرستان گچساران در سال تحصیلی 1401-1400 به تعداد 10300 نفر تشکیل دادند که به روش نمونه گیری خوشه‌‌‌ای چند مرحله‌‌ای تعداد 380 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از پرسشنامه‌ گرایش به خودکشی (مهرابی، 1389)، پرسشنامه‌ طرحواره‌های ناسازگار اولیه (یانگ، 1998)، پرسشنامه‌ ویژگی‌های شخصیت نئو (کاستا و مک‌کری، 1985)، پرسشنامه‌ خودکارآمدی (شرر و همکاران، 1982) و پرسشنامه‌ معنای زندگی (استگر، 2010). تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد بین طرحواره‌های ناسازگار اولیه و ویژگی‌های شخصیتی با گرایش به خودکشی رابطه معنادار وجود دارد (05/0>p) اما بین برخی از طرحواره‌های ناسازگار اولیه و ویژگی‌های شخصیتی با خودکارآمدی و معنای زندگی رابطه مستقیم و معنادار وجود ندارد (05/0>p). همچنین، مسیرهای غیرمستقیم طرحواره‌های ناسازگار اولیه و ویژگی‌های شخصیتی با گرایش به خودکشی با نقش میانجی‌گری خودکارآمدی و معنای زندگی معنادار شدند (05/0>p).
نتیجه گیری: براساس نتایج این پژوهش، الگوی پیشنهادی از برازش مناسب برخوردار است. نتایج این مطالعه می‌تواند با استفاده از پژوهش‌های طولی، علی‌مقایسه‌ای و تجربی تحکیم و گسترش یابد.