هدف: داشتن کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم باعث مشکلات زیادی برای مادران این کودکان از جمله کاهش تاب‌آوری و امید به زندگی می‌شود. بنابراین، پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش جرأت‌ورزی و آموزش معنا درمانی بر تاب‌آوری و امید به زندگی در مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم انجام شد.
مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم شهر تهران در سال تحصیلی 1402-1401 بودند که تعداد 60 نفر آنها با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه مساوی گمارده شدند. هر یک از گروه‌های آزمایش به‌تفکیک 8 جلسه 2 ساعته تحت آموزش جرأت‌ورزی و آموزش معنا درمانی قرار گرفتند و گروه کنترل در لیست انتظار برای آموزش ماند. داده‌ها با مقیاس تاب‌آوری (کونور و دیویدسون، 2003) و پرسشنامه امید به زندگی (میلر و پاورز، 1988) گردآوری و با روش‌های تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند.
یافته‌ها: تحلیل‌ها نشان داد که هر دو روش آموزش جرأت‌ورزی و آموزش معنا درمانی در مقایسه با گروه کنترل باعث افزایش تاب‌آوری و امید به زندگی در مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم شدند و نتایج در مرحله پیگیری نیز حفظ شد (001/0>P). همچنین، بین اثربخشی آموزش جرأت‌ورزی و آموزش معنا درمانی در افزایش امید به زندگی آنان تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0P>)، اما اثربخشی روش آموزش معنا درمانی در مقایسه با روش آموزش جرأت‌ورزی در افزایش تاب‌آوری آنان بیشتر بود (001/0>P).
نتیجه‌گیری: با توجه به تفاوت اثربخشی روش‌های آموزش جرأت‌ورزی و آموزش معنا درمانی بر تاب‌آوری و امید به زندگی در مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم، مشاوران و درمانگران می‌توانند برای مداخله‌های روانشناختی خود از روش موثرتر یعنی روش آموزش معنا درمانی استفاده نمایند.