هدف: پژوهش حاضر با اثربخشی واقعیت درمانی بر نشخوار فکری و ابرازگری هیجانی در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس شهر شیراز انجام شد.
مواد و روش ها: جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه بیماران مبتلا به ام. اس. در شهر شیراز در سال 1401 می‌باشد که تشخیص آن‌ها بر اساس کرایتریای مک‌دونالد 2017 توسط نورولوژیست تایید شده باشد. پس از شناسایی بیماران دارای ام.‌اس. 30 نفر از آنان که ملاک‌های ورود به پژوهش را داشتند به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی و به تعداد مساوی در یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت جلسات واقعیت‌درمانی طی 8 جلسه‌ 90 دقیقه‌ای قرار گرفتند. گروه کنترل در این مدت بدون دریافت هیچ مداخله‌ای، در انتظار ماندند. اطلاعات اصلی این پژوهش با استفاده از پرسشنامه‌های نشخوار فکری نولن‌هوکسما و مارو (1991) و ابرازگری هیجانی کینگ و امونز (1962) به دست آمد. در تجزیه و تحلیل اطلاعات از آمار توصیفی و آمار استنباطی (تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر) استفاده شد. نتایج پژوهش، حاکی از آن بود که واقعیت‌درمانی بر ابرازگری هیجان و نشخوار فکری در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس شهر شیراز اثربخش بود.
یافته ها: با توجه به نتایج به دست آمده می‌توان گفت، واقعیت درمانی گروهی در ابرازگری هیجانی و نشخوار فکری بیماران مبتلا به ام.اس به طور چشمگیری موثراست.
نتیجه گیری: لذا پیشنهاد می‌شود این شیوه درمانی در انجمن‌های ام اس سراسر کشور به عنوان درمان مکمل غیر دارویی برای بهبود ابرازگری هیجانی و نشخوار فکری و به تبع آن کنار آمدن بیشتر با بیماری اجرا شود.