هدف: موازین اخلاقی در تمامی حیطه‌های متفاوت نقش اساسی دارد به نحوی که به نظر می‌رسد می تواند در بهبود عملکرد شناختی، رفتاری و ارتباطی موثر واقع شود، بنابراین این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش مولفه‌های هوش اخلاقی بر خودکنترلی و خوش‌بینی علمی دانش‌آموزان متوسطه اول انجام شد.
مواد و روش ها: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون_ پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی‌441 دانش‌آموز پسر متوسطه اول پایه نهم از 5 مدرسه دولتی در شهر بابل در آذر سال تحصیلی 1402-1401 تشکیل داده‌اند. تعداد 30 نفر با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده و بر اساس معیارهای ورود به پژوهش انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه 15 نفره آزمایش و گواه جایگزین شدند. از دو پرسشنامه شامل، پرسشنامه خودکنترلی تانجی و همکاران (2004) و پرسشنامه خوش‌بینی علمی شانن موران و همکاران (2013) و برنامه آموزشی مولفه‌های هوش اخلاقی بوربا و همکاران (2005) استفاده شد. داده ها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چند متغیره مورد تحلیل قرار گرفت
یافته‌ها: از یافته‌ها می‌‌توان نتیجه گرفت که آموزش مولفه‌های هوش اخلاقی بر خودکنترلی (739/69 و 01/0=P) و خوش‌بینی علمی (096/104 و 01/0=P) در دانش‌آموزان متوسطه اول در سطح 01/0 مؤثر بود.
نتیجه‌گیری:  با توجه به نتایج پژوهش پیشنهاد می‌گردد مشاوران مدارس‌، از آموزش‌های مولفه‌های هوش اخلاقی جهت افزایش خودکنترلی و خوش‌بینی علمی استفاده کنند.