هدف: هدف پژوهش، بررسی اثربخشی  دارودرمانی بر کاهش علائم کمبود توجه در کودکان مبتلابه ADHD  بود.
مواد و روش ها: روش پژوهش، نیمه آزمایشی به‌صورت  طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل  و به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ زمانی، مقطعی  بود.  جامعه آماری موردمطالعه در این پژوهش  کودکان پسر 12-7 ساله مبتلابه اختلال بیش فعالی/کاهش توجه شهر قم بودند که در نیمسال اول سال تحصیلی 1401-1400  که به مراکز اختلالات یادگیری و مراکز روان‌پزشکی مراجعه کرده بودند. در این پژوهش کودکان به‌طور تصادفی در 2 گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. تمام نمونه‌ها پس از مصاحبه روان‌پزشک با خود کودک و خانواده او و اخذ رضایت‌نامه کتبی وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوری اطلاعات  مصاحبه بالینی بر اساس ملاک‌های تشخیصی برگرفته از DSM-5  و پرسشنامه علائم مرضی کودکان از ابزارهای غربالگری رایج برای اختلال‌های روان‌پزشکی بود برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از آزمون کوواریانس چند متغیری برای آزمون فرضیه‌ها و کنترل اثر پیش‌آزمون مورداستفاده قرار گرفت.
یافته ها: نتایج نشان داد که دارودرمانی بر کاهش علائم کمبود توجه در کودکان مبتلابه ADHD با گروه کنترل تفاوت معناداری وجود دارد و  با 95 درصد اطمینان کمبود توجه در کودکان مبتلابه ADHD گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل  بهبود داشته است.
نتیجه گیری: لذا می‌توان گفت که درمانگران باید با توجه به حیطه تخصصی خود، الگوهای درمانی متناسب با مشکلات مورد مواجهه را، علمی‌تر انتخاب و اجرا کنند و به نتایج بهتر و قابل‌اطمینان‌تری دست یابند.