هدف: هدف مطالعه حاضر مقایسه اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر شفقت و واقعیت درمانی گروهی بر سخت‌رویی روانشناختی در مادران دارای فرزند درخودمانده بود.
مواد و روش ها: این مطالعه نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه گواه بود. جامعه پژوهش مادران دارای فرزند درخودمانده مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و روان‌درمانی کودکان درخودمانده شهر تهران در نیمه دوم سال 1397 بودند. نمونه پژوهش 45 نفر بودند که با روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب و با گمارش تصادفی به کمک قرعه‌کشی در 2 گروه آزمایش و 1 گروه گواه قرار گرفتند. هر یک از گروه‌های آزمایش به مدت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای به‌تفکیک با روش‌های گروه درمانی مبتنی بر شفقت و واقعیت درمانی گروهی آموزش دیدند و گروه گواه در لیست انتظار برای آموزش قرار گرفت. داده‌ها با مقیاس سخت‌رویی روانشناختی (Kobasa et al., 1982) گردآوری و با روش‌های تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که هر دو روش مداخله گروه درمانی مبتنی بر شفقت و واقعیت درمانی گروهی در مقایسه با گروه گواه باعث افزایش سخت‌رویی روانشناختی و هر سه مولفه آن شامل تعهد، کنترل و مبارزه‌جویی در مادران دارای فرزند درخودمانده شدند و نتایج در مرحله پیگیری نیز باقی‌ماند (05/0P<)، اما بین روش‌های مداخله در افزایش سخت‌رویی روانشناختی و هر سه مولفه آن در آنها تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0P>).
نتیجه‌گیری: نتایج نشان‌دهنده اثربخشی هر دو روش مداخله گروه درمانی مبتنی بر شفقت و واقعیت درمانی گروهی بر افزایش سخت‌رویی روانشناختی و هر سه مولفه آن و عدم تفاوت معنادار بین آنها بود. بنابراین، استفاده از روش‌های مذکور در کنار سایر روش‌های درمانی موثر می‌تواند نقش موثری در بهبود سخت‌رویی روانشناختی داشته باشد.