هدف: گسترش بیماری منجر به بروز تعارضات معنوی نوپدیدی درمیان افراد گشتهاست. مساله «دعا و اجابت» ازجمله تعارضات فراگیری است که در حوزه سلامت معنوی و در قالب گزاره ذیل، نمود گستردهای دارد: "مگر خدا نفرمودهاست هرکس خواستهاش را به درگاه الهی عرضه کند دعایش مستجاب است؛ چرا من برای بیماری دعا کردم اما بهبودی حاصل نشد!" از آنجایی که پیامدهای ناشی از این تعارض، تأثیر مستقیمی بر کاهش برقراری ارتباط فرد با خداوند خواهد گذاشت، ضرورت دیده شد در نوشتار پیشرو برخی از این تعارضات را مورد بررسی، تبیین و تحلیل قرار داده تا با حل و رفع آنها به اصلیترین هدف خود یعنی تحقق آرامش قدسی بیماران نائل گردیم.
مواد و روشها: روش بررسی مقاله کیفی و از نوع توصیفی-اکتشافی-تحلیلی است که پس از ارتباط-گیری با بیماران و استخراج این باور، پاسخهایی ارائهشدهاست.
یافته ها: نشان میدهد دعا و نیایش، ارتباط مستقیمی با قانون علیت دارد. دعا فارغ از آنکه سبب رفع حوائج انسان میگردد از مطلوبیت ذاتی و فی نفسه برخوردار است. اما علت عدم اجابت برخی دعاهای انسان با حکمتهای الهی در ارتباط است.
نتیجه گیری: تجارب بالینی گواه آن است که در نتیجه گذار از تعارض معنوی، سلامت معنوی در بیماران حاصل میگردد.