هدف: مقاله حاضر به بررسی و شناسایی ابعاد و مؤلفه‌های ارتباط انسان با آسیب‌های زیست‌محیطی در بین فعالان محیط‌زیست پرداخته است.
مواد و روش ها: روش مورد استفاده الگوی نظریه داده بنیاد (زمینه‌ای) اشتراوس و کوربین بوده است. این تحقیق از نوع تحقیقات کیفی بوده که با روش نمونه‌گیری نظری و تکنیک اشباع نظری انجام شده است. نمونه تحقیق 42 نفر از فعالان محیط زیست شهرستان‌های بانه و مریوان بوده‌اند که با استفاده از تکنیک نمونه‌‌گیری غیر تصادفی هدفمند انتخاب شده‌اند. داده‌های پژوهش از طریق مصاحبه نیمه ساختارمند جمع‌آوری شده است.
یافته ها: نتایج به دست آمده نشان می‌دهد که مجموع شرایط علی {عوامل اجتماعی و فرهنگی (تحصیلات، احساس ناامنی برای آلودگی، هویت ناسیونالیستی)، عوامل اقتصادی (درآمد، ترس از آینده شغلی) عوامل سیاسی (محیط زیست به عنوان هویت سیاسی (مقبولیت/عدم مقبولیت نظام سیاسی) } و شرایط زمینه‌ای (فعالیت زیست‌محیطی به مثابه امری مذهبی، بهداشتی، مضر بودن آلودگی زیست‌محیطی برای بدن، تحقق سلامت در طبیعت، تخریب محیط زیست باعث آلودگی مواد غذایی و زیست محیط به مثابه اقتصاد) و عوامل مداخله‌گر (زیست محیط به عنوان متعلق زبانی، قومی و هویت شهری) باعث گردیده تا محیط زیست به عنوان یک مسئله اجتماعی برساخته شود.
نتیجه گیری: کنشگران حوزه محیط‌زیست مسئله‌مندی محیط‌زیست را به عنوان استراتژی‌های مقاومت، انتقاد به تصمیمگیری-های سیستمی و نهادی دولت، رهایی از سلطه قدرت، نوعی کمک به برنامه‌‌ها و سیاست‌‌های مبتنی بر توسعه بکار می‌برند. در پایان پیامدهای مساله‌مندی محیط‌زیست سبب توجه به نابرابری‌های اقتصادی، مسأله کردن کاهش درآمدها، آگاهی بخشی، تک‌‌ساحتی شدن (اهمیت بیش از حد به محیط زیست) ایجاد فضای نقد می‌شود.