هدف: این پژوهش با هدف، نقش واسطه ای خودکارآمدی در رابطه بین انعطاف پذیری روانشناختی با خردمندی در دانشجویان انجام شد.
مواد و روش ها: روش پژوهش مقطعی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانشجویان دختر و پسر دانشگاه های آزاد استان تهران در سال 1400-1399 تشکیل دادند، که از میان آن‌ها، تعداد 400 نفر با روش نمونه‌گیری خوشه ای مرحله ای انتخاب شدند. در این پژوهش از ابزارهای خردمندی (آردلت، 2003)، انعطاف پذیری (بوند و همکاران، 2011)، و خودکارآمدی (شرر و همکاران، 1982) استفاده شد که همگی از اعتبار و پایایی قابل قبولی برخوردار بودند. به منظور تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS-V19 و Amos-V8.8 استفاده گردید. همچنین به‌منظور پاسخگویی به فرضیه‌های پژوهش از مدل‌یابی معادلات ساختاری استفاده شد.
یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که مدل از برازش مناسبی برخوردار است. نتایج نشان داد انعطاف پذیری اثر مستقیم معنادار بر خردمندی نداشته است، رابطۀ انعطاف پذیری با خردمندی به صورت مستقیم برابر(78/1 = t و 12/0=β) است. در ارتباط با وجود اثر غیرمستقیم انعطاف پذیری بر خردمندی دانشجویان به واسطه ی خودکارآمدی با 95 درصد اطمینان تایید می شود.
نتیجه گیری: لذا توجه به متغیرهای مذکور در پیشگیری و طراحی درمان‌های مناسب‌تر به پژوهشگران و درمانگران یاری می‌رساند.