هدف: صرع یک اختلال عصبی شایع است که با حملات صرعی مکرر و خود به خود مشخص می‌شود و با داروهای فعلی به خوبی کنترل نمی‌شود. از آنجا که در علم روانشناسی بروز هر پدیده را وابسته به شکل گیری و تاثیرگذاری چندین عامل می‌دانند، لذا شاید از جمله عواملی که به طور مستقیم یا غیرمستقیم می‌توانند بر رابطه افسردگی، اضطراب و استرس با ناگویی هیجانی، ترومای کودکی و حمایت اجتماعی ادراک شده تاثیرگذار باشند،  هدف پژوهش حاضر بررسی ارائه الگوی ساختاری افسردگی، اضطراب و استرس بر اساس  ترومای کودکی و حمایت اجتماعی ادراک شده با میانجیگری ناگویی هیجانی در بیماران مبتلا به صرع می باشد.
مواد و روش ها: این مطالعه از نظر هدف کاربردی و روش گردآوری داده‌ها روش همبستگی، از نوع توصیفی می باشد.  جامعه آماری پژوهش حاضر بیماران مبتلا به صرع کشور ایران در سال 1400-1399 می باشد. با توجه به تعداد متغیرها و مسیرها برای انجام آزمون معادلات ساختاری در مجموع  260 آزمودنی مورد نیاز برآورد می شود. از روش نمونه گیری تصادفی ساده استفاده شد. ابزار جمع آوری اطلاعات ناگویی هیجانی تورنتو 20،پرسشنامه ترومای دوران کودکی، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک شده، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک شده جمع شده است.  داده ها در نرم افزار آماری Amus24 وSPSS24و مدل یابی معادلات ساختاری (SEM)مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: ضریب مسیر بین ناگویی هیجانی و پریشانی روان شناختی (001/0= P ،488/0=β) مثبت و معنادار است. ضریب مسیرکل بین ترومای کودکی(001/0= P ،454/0=β) با پریشانی روان شناختی مثبت و ضریب مسیرکل بین حمایت اجتماعی ادراک شده با پریشانی روان شناختی (001/0= P ،412/0-=β) منفی و معنادار بود. ضریب مسیر غیر مستقیم بین ترومای کودکی (001/0=  P ،160/0=β) با پریشانی روان شناختی مثبت و ضریب مسیر غیر مستقیم بین حمایت اجتماعی ادراک شده با پریشانی روان شناختی (001/0= P ،217/0-=β) منفی و معنادار بود.
نتیجه گیری : باتوجه به نتایج این پژوهش نتیجه گرفته می‌شود، ناگویی هیجانی، ترومای کودکی و حمایت اجتماعی ادراک شده با افسردگی، اضطراب و استرس رابطه معناداری دارند؛ ازطرفی نقش میانجی ناگویی هیجانی در ارتباط بین ناگویی هیجانی، ترومای کودکی و حمایت اجتماعی ادراک شده با افسردگی، اضطراب و استرس تأیید شده است.