هدف: هدف ازاین پژوهش بازشناسی این مسئله است که امامان معصوم علیهم السلام به چه نحوی به  آیات شریفه قرآن استناد کرده اند واز اشارات وظهور قرآن، حکم شرعی را استنباط نموده اند؛ ازآنجا که قرآن اولین ومهم ترین منبع تشریع احکام فقهی است وائمه هدی نیز آگاه ترین افراد به ساحت قران هستند بهتر ازهر کسی، راه مراجعه به قرآن ونحوه استناد به آن را در بیان احکام فقهی  به ما آموخته اند.و این شیوه امامان الگویی مناسب برای رهروان طریق در این مسیر اجتهادی است که فقهی پویا ومنطبق با قرآن را بدنبال خواهد داشت و نمونه ای ازآن در این مقاله اشاره شد که باعث پیشگیری از طلاق نهایی وبازگشت به زندگی خواهدبود.
مواد و روش ها: روش تحقیق در این پژوهش از حیث گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه ای و اسنادی است که مواد تحقیق، همان اسناد و کتابها هستند. و ازحیث روش وماهیت، توصیفی تحلیلی است که پس از ارائه مطالب وتوصیف آن ها به تحلیل رویکرد های موجود پرداخته ودر تحلیل اطلاعات به تحلیل استقرایی توجه شده است.
یافته ها: پس از بررسی و تحلیل نحوه استناد امامان به آیات قرآن در احادیث فقهی باب طلاق، علاوه بر یافتن نمونه هایی از شیوه آنان در استنباط احکام فقهی، راهکارهایی را برای بازگشت به زندگی و تحکیم بنیان خانواده در این احکام و آیات قرآنی مورد بحث اشاره شد.
نتیجه گیری: اگر بخواهیم فقهی پویا و منطبق با قرآن داشته باشیم و مشکلات و مسائل مستحدثه امروزی حل شود باید به نقش و شیوه امامان در نحوه استناد آنان به آیات قرآن در احادیث فقهی توجه شود وشیوه آنان مبنا وسرمشقی مناسب برای رهروان طریق در این مسیر اجتهاد قرارگیرد.واین مقاله نمونه و مصداقی ازشیوه وروش ائمه در استناد به آیات الاحکام است که باعث بازگشت به زندگی ( بعد از طلاق)و تحکیم بنیان خانواده می شود.