هدف: این پژوهش با هدف اثربخشی آموزش متمرکز بر شفقت بر انعطاف‌پذیری شناختی، صمیمیت و کیفیت روابط زناشویی زنان دارای تعارضات زناشویی انجام شد.
مواد و روش‌ها: روش پژوهش شبه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش زنان دارای تعارضات زناشویی بودند که 30 نفر از آنها به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). گروه آزمایش 8 جلسه (هفته‌ای یک بار) فنون شفقت به خود را بر اساس بسته آموزشی گیلبرت آموزش دیدند و گروه کنترل آموزشی در این زمینه دریافت نکردند. در این پژوهش از پرسشنامه‌های تعارضات زناشویی (کانزاس،1985) ، انعطاف‌پذیری شناختی (دنیس و وندروال،2010) ، صمیمیت (واکر و تامسون،1983) و کیفیت روابط زناشویی (باسبی و دیگران،1995) استفاده شد.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که آموزش متمرکز بر شفقت بر انعطاف‌پذیری شناختی، صمیمیت و کیفیت روابط زناشویی در زنان دارای تعارضات زناشویی تأثیر معنادار داشته است (001/0>P).
نتیجه‌گیری: آموزش متمرکز بر شفقت می‌تواند نقش موثری در افزایش انعطاف‌پذیری شناختی، صمیمیت و کیفیت روابط زناشویی در زنان دارای تعارضات زناشویی داشته باشد.