هدف: «رفاه عمومی» که به معنای بهره مندی پیوسته و در حد اعتدال مردم از نعمت های الهی به صورت مشروع و معقول است، همواره مورد توجه مکاتب بشری و الهی و تصمیم گیری حاکمان جوامع، بوده و هست. شرع اسلام نیز به عنوان مکتبی الهی،رفاه عمومی را در قالب مفاهیمی همچون عدل، یاری رساندن به نیازمندان، محرومین و مستمندان، مورد توجه قرار داده است. با نگاهی عمیق تر به مقاصد شارع حکیم، مشخص می گردد، در وضع احکام شرعی توجه فراوانی به رفاه عمومی شده است.
مواد و روش ها: براین اساس پژوهش حاضر به روش توصیفی – تحلیلی، درصدد است در ابتدای امر رفاه عمومی را در شرع اسلام بررسی و در نهایت از دریچه فقه اجتماعی و در راستای تحقق رفاه عمومی، احکام شرع را مورد واکاوی قرار دهد.
نتیجه گیری: براساس بررسی های انجام شده، شارع حکیم بر مبنای سیاست گذاری فضیلت گرایانه و فقه الاولویه با تشریع احکامی همچون زکات، خمس، صدقه، قرض، وقف و نفقه در راستای کاهش فاصله طبقاتی، فقر زدایی، ایجاد آرامش روحی و روانی در جامعه اسلامی و در نهایت تحقق رفاه عمومی تلاش نموده است.