1
گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
2
گروه آموزش علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
چکیده
هدف: هدف از پژوهش حاضر« بررسی تاثیرآموزش خلاقیت معلمان بر رشد خلاقیت دانشآموزان و دلالتهای آن بر برنامه درسی تربیت معلم» می باشد. مواد و روش ها: این پژوهش به روش شبه تجربی و با هدف تبیین ضرورت توجه به آموزش خلاقیت در برنامهدرسی مراکز تربیت معلم انجام شده است. بدین منظور دو گروه (90n2=n1) از دانشآموزان پایه اول 6 مدرسه ابتدایی منطقه 7 شهر تهران (2975= N) در سال تحصیلی 1402-1401، به شیوه نمونهگیری خوشهای تصادفی انتخاب شدند. دادهها با استفاده از «فرم ب» آزمون خلاقیت تصویری تورنس در دو مرحله پیشآزمون و پسآزمون گردآوری شد. یافتهها: نتایج بررسی داده ها با استفاده از تحلیل کواریانس نشان داد بین دو گروه آزمایشی و گواه، تفاوت معناداری(05/0P =) وجود دارد. نتیجه گیری: بدین معنی که میزان رشد خلاقیت دانشآموزانی که تحت تعلیم معلمان آموزشدیده در زمینه خلاقیت بودهاند، نسبت به کودکانی که معلمانشان در این زمینه آموزشی ندیده اند، بیشتر است.
عباسپور، علی، قلی پور، محمد، بایرامی اردی، محمد و رحیمی، اسماعیل. (1402). بررسی تاثیر آموزش خلاقیت معلمان بر رشد خلاقیت دانش آموزان و دلالت های آن بر برنامه درسی تربیت معلم. سبک زندگی اسلامی با محوریت سلامت، 7(2)، 85-93.
MLA
عباسپور، علی, ، قلی پور، محمد, ، بایرامی اردی، محمد, و رحیمی، اسماعیل. "بررسی تاثیر آموزش خلاقیت معلمان بر رشد خلاقیت دانش آموزان و دلالت های آن بر برنامه درسی تربیت معلم", سبک زندگی اسلامی با محوریت سلامت, 7, 2, 1402, 85-93.
HARVARD
عباسپور علی, قلی پور محمد, بایرامی اردی محمد, رحیمی اسماعیل. (1402). 'بررسی تاثیر آموزش خلاقیت معلمان بر رشد خلاقیت دانش آموزان و دلالت های آن بر برنامه درسی تربیت معلم', سبک زندگی اسلامی با محوریت سلامت, 7(2), pp. 85-93.
CHICAGO
علی عباسپور, محمد قلی پور, محمد بایرامی اردی و اسماعیل رحیمی, "بررسی تاثیر آموزش خلاقیت معلمان بر رشد خلاقیت دانش آموزان و دلالت های آن بر برنامه درسی تربیت معلم," سبک زندگی اسلامی با محوریت سلامت, 7 2 (1402): 85-93,
VANCOUVER
عباسپور علی, قلی پور محمد, بایرامی اردی محمد, رحیمی اسماعیل. بررسی تاثیر آموزش خلاقیت معلمان بر رشد خلاقیت دانش آموزان و دلالت های آن بر برنامه درسی تربیت معلم. فصلنامه علمی - پژوهشی. 1402;7(2):85-93.