هدف: سالمندان در زندگی با چالش‌های فراوانی از افت شفقت به خود و انعطاف‌پذیری روانشناختی مواجه هستند. بنابراین، هدف این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش سبک‌زندگی ارتقاءدهنده سلامت بر شفقت به خود و انعطاف‌پذیری روانشناختی سالمندان بود.
مواد و روش‌ها: این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش سالمندان سراهای سالمندی منطقه 5 شهر تهران در سال 1401 بودند. حجم نمونه برای هر گروه 25 نفر در نظر گرفته شد که این تعداد با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. نمونه‌ها به روش تصادفی د دو گروه مساوی شامل گروه‌های آزمایش و کنترل جایگزین و گروه آزمایش 8 جلسه 90 دقیقه‌ای تحت آموزش سبک‌زندگی ارتقاءدهنده سلامت قرار گرفت و گروه کنترل در لیست انتظار برای آموزش ماند. داده‌ها با فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی (سن و سطح تحصیلات)، مقیاس شفقت به خود (نف، 2016) جمع‌آوری و پرسشنامه انعطاف‌پذیری روانشناختی (بوند و همکاران، 2011) و با آزمون‌های خی‌دو و تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم‌افزار SPSS-19 تحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که گروه‌های آزمایش و کنترل از نظر سن و سطح تحصیلات تفاوت معناداری نداشتند (05/0P>). همچنین، آموزش سبک‌زندگی ارتقاءدهنده سلامت باعث بهبود معنادار شفقت به خود و انعطاف‌پذیری روانشناختی سالمندان شد (001/0>P).
نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، متخصصان و درمانگران می‌توانند از روش آموزش سبک‌زندگی ارتقاءدهنده سلامت در کنار سایر روش‌های آموزشی و درمانی برای بهبود ویژگی‌های روانشناختی در سالمندان از جمله شفقت به خود و انعطاف‌پذیری روانشناختی بهره ببرند.