معاونت فرهنگی و دانشجویی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی سبک زندگی اسلامی با محوریت سلامت 2322-2174 9 4 2026 02 20 The Mediating Role of Distress Tolerance in the Relationship Between Dysfunctional Attitudes and Loneliness: A Structural Equation Modeling Approach نقش میانجی تحمل پریشانی در رابطه بین نگرش‌های ناکارآمد و احساس تنهایی: یک رویکرد مدل‌یابی معادلات ساختاری 403 413 241464 FA سید جواد بنی هاشمی دانشجوی دکتری روانشناسی، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران. 0000-0002-7375-3658 محمد ولایت مهر گروه روانشناسی عمومی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران 0009-0000-4120-4753 Journal Article 2025 10 04 Introduction: The present study was designed to test the mediating role of "distress tolerance" in the relationship between "dysfunctional attitudes" and "feelings of loneliness" in teachers in Qom. Method: The research method was descriptive correlational and based on structural equation modeling. The research sample consisted of 137 teachers (mean age = 43.53 years, 66% female) which was conducted by convenience sampling method. Data were collected using Dysfunctional Attitudes Scale (DAS-26), Distress Tolerance Scale (DTS), and Social Emotional Loneliness Scale (SELSA-S). Results: The analyses showed that dysfunctional attitudes were positively and significantly associated with the intensity of loneliness and negatively and significantly associated with distress tolerance. In addition, distress tolerance was significantly negatively associated with loneliness. Baron and Kenny's mediation test indicated the incomplete mediating role of distress tolerance in mediating the effect of dysfunctional attitudes on loneliness; so that approximately 28% of the direct effect of dysfunctional attitudes on loneliness is transmitted through reduced distress tolerance. R² values showed that the variables have adequate explanatory power for loneliness (43%) and distress tolerance (40%). Discussion and conclusion: The results of this study emphasize that to reduce feelings of loneliness and improve teachers' mental health, it is necessary to design and implement special training and educational programs to enhance distress tolerance, in addition to cognitive therapy interventions to correct ineffective attitudes. زمینه: با گسترش پیچیدگی‌های شغلی و روانی در حرفه معلمی، شناسایی سازوکارهای شناختی–هیجانی مؤثر بر بهزیستی این گروه ضروری است. پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش میانجی «تحمل پریشانی» در رابطه میان «نگرش‌های ناکارآمد» و «احساس تنهایی» در معلمان شهر قم طراحی شد. روش بررسی: طرح پژوهش توصیفی–همبستگی و مبتنی بر مدل‌سازی معادلات ساختاری بود. نمونه شامل ۱۳۷ معلم (میانگین سنی = ۴۳.۵۳ سال؛ ٪۶۶ زن) بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مقیاس نگرش‌های ناکارآمد (DAS-26)، مقیاس تحمل پریشانی (DTS) و مقیاس تنهایی اجتماعی عاطفی (SELSA-S) جمع‌آوری شد و تحلیل‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری و آزمون میانجی‌گری بارون و کنی انجام گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد نگرش‌های ناکارآمد با شدت احساس تنهایی همبستگی مثبت و معناداری دارد (β = 0.43, p < .001) و باتحمل پریشانی همبستگی منفی و معناداری نشان داد (β = –0.63, p < .001). همچنین تحمل پریشانی با تنهایی رابطه منفی معناداری داشت (β = –0.30, p = .012). آزمون میانجی‌گری نشانگر نقش میانجی ناقص تحمل پریشانی بود؛ به‌طوری‌که تقریباً ٪۲۸ از تأثیر نگرش‌های ناکارآمد بر تنهایی از طریق کاهش تحمل پریشانی منتقل می‌شود. مقادیر R² نیز تبیین مناسبی برای احساس تنهایی (٪۴۳) و تحمل پریشانی (٪۴۰) نشان داد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها حاکی از آن است که در کنار مداخلات شناختی-درمانی برای اصلاح نگرش‌های ناکارآمد، طراحی و اجرای برنامه‌های آموزشی-تمرینی ویژه جهت تقویت تحمل پریشانی می‌تواند به کاهش احساس تنهایی و ارتقای سلامت روان معلمان کمک نماید.

https://www.islamiilife.com/article_241464_a5a60049ef52c8ee0c8c8dc83f6148a1.pdf